Saturday, October 27, 2007

What is Luv?

You must be thinking why I am trying to redefine the everlasting thing in this world. But I cant stop my self from expressing my thoughts on this beautiful feelings.

The person who has not fallen in love is a looser.I always say thank you to God for this beautiful feeling.

Love is a poetry, Everybody should try to write it. Don't worry about whether it will be good or bad, just write it. As every poetry is unique and the mirror of poet's soul so does the love.

Here I would like to share one wonderful thought from Swami Vivekananda:


True love can never react so as to cause pain either to the lover or to the beloved.
Suppose a man loves a woman; he wishes to have her all to himself and feels extremely
jealous about her every movement; he wants her to sit near him, to stand near him,
and to eat and move at his bidding. He is a slave to her and wishes to have her
as his slave. That is not love; it is a kind of morbid affection of the slave, insinuating
itself as love. It cannot be love, because it is painful; if she does not do what
he wants, it brings him pain. With love there is no painful reaction. Love only
brings a reaction of bliss. If it does not, it is not love. It is mistaking something
else for love.
When you have succeeded in loving your husband, your wife, your children, the whole
world, the universe, in such a manner that there is no painful reaction of pain
or jealousy, no selfish feeling, then you are in a fit state to be unattached.
Class on Karma Yoga. New York, December 20, 1895. Complete Works, 1:58.

5 comments:

sakhi said...

First time here. And felt good on reading the post.. it warmed the heart :)

Innocent Warrior said...

Hi Sakhi, Thanks a lot for visiting the blog.

Vijay said...

Hi Innocent, I got this article in Sakal on Love. I am sure you will like this.

(आरती कदम)
"जब वी मेट' या सिनेमात जसं करिना शाहीदला सांगते, "जब कोई प्यारमें होता है तो सही- गलत नहीं होता, बस प्यार होता है.' तसं आहे हे. माणूस एकदा प्रेमात पडला, की आपण चुकीचं करतोय, याचे परिणाम काय होतील, हा विचारच नसतो. असतं ते निखळ, चिरंतन प्रेम. .......
सकाळचे आठ वाजलेले. डॉक्‍टरांच्या क्‍लिनिकमध्ये तेव्हाही धावपळ सुरू होतीच. मी बाबांबरोबर बसलेले, अपॉइन्मेंटची वाट बघत. शेजारी सत्तरीचे एक आजोबा अस्वस्थ मनानं बसलेले, सतत घड्याळाकडे पाहत. त्यांचं ब्लड चेक करायचं होतं.
मी विचारलं, ""घाई आहे का?''
म्हणाले, ""हो. नऊ वाजता. नर्सिंग होममध्ये पोचायचंय.''
म्हटलं, ""कोण आजारी आहे?''
म्हणाले, ""बायको. तिच्याबरोबर नाश्‍ता करायचा आहे ना म्हणून घाई आहे.''
""का, रागावेल का जरा उशीर झाला तर?'' मी हसत म्हटलं.
तसं म्हणाले, ""नाही ती ओळखत नाही मला. अल्झायमरची शिकार आहे ती. पाच वर्षं झाली त्याला आता.''
""तरीही तुम्ही रोज सकाळी जाता, तुम्हाला ती ओळखत नाही तरीही?''
म्हणाले, ""हो, कारण ती ओळखत नसली म्हणून काय झालं? मी ओळखतो ना तिला.''

ई-मेलवरून आलेला हा किस्सा; पण वाचताना घशात आवंढा दाटून आला. हे खरं प्रेम. गेली पाच वर्षं आपल्याला ओळखत नसलेल्या बायकोला आजही प्रत्येक गोष्टीत साथ देणारा, तिच्या मनाचा विचार करणारा तिचा हा नवरा किती वेगळा. हे खरं निःस्वार्थी, निखळ प्रेम. असं कुणासाठी जीव ओवाळून टाकण्याइतकं प्रेम मिळत असेल, तर तो किती सुदैवी! दुर्दैवानं या घटनेत त्याची जाणीव त्या बायकोला नाही; पण असे किती तरी जण असतील त्यांना असं मूक प्रेम मिळत असेलच!

माझ्या माहितीत एक तरुणी आहे. तरुणी म्हणजे पस्तिशीच्या पुढची. तिला कॉलेजमध्ये असताना एका मुलानं लग्नाची मागणी घातली होती; पण त्याचा धर्म आडवा आला आणि तिनं त्याला नाही म्हटलं. बऱ्याच वर्षांनंतर त्यांची अचानक भेट झाली. तोपर्यंत त्या दोघांचंही लग्न झालेलं, नोकरीत स्थिर झालेले होते. आता अचानक एकमेकांना समोर पाहून दोघांच्याही मनात तो गेलेला काळ उभा राहिला आणि तिनं आपल्या मनातली भावना पहिल्यांदा त्याच्यासमोर व्यक्त केली. ती म्हणाली, त्या वेळी तुला मी नाही म्हटलं ते माझ्या घरच्यांच्या दबावामुळे; पण आज मी स्वतंत्र आहे. माझं आजही तुझ्यावर मनापासून प्रेम आहे. अर्थात मधल्या काळात त्यानं तिच्या नाहीचा अर्थ "नाही' असाच घेतल्यानं काही काळ मनाला समजाविल्यावर तिला मनातून काढण्यात तो यशस्वी ठरला होता. पुढं नोकरीच्या निमित्तानं परगावी गेल्यावर तर तो ते ठिकाणही विसरला आणि माणसंही. त्यामुळे लग्न करून तो स्थिरावला होता आणि इतक्‍या वर्षांनंतर पुन्हा ती आणि ती सगळी वर्षं त्याला आठवली असली, तरी ती भावना पुन्हा जागृत करणं त्याला जमलं नाही. तिच्या म्हणण्यानुसार त्यानं तिला लग्नाची मागणी घालण्यापासून आजपर्यंत तिनं मनोमन त्याच्यावरच प्रेम केलं होतं. तिनं लग्न केलं होतं; पण तरीही याला मनातून पुसता आलं नाही. अर्थात आपल्या बायकोवर मनापासून प्रेम असलेल्या त्यानं तिचं प्रेम काही स्वीकारलं नाही; पण ती आजही (ही घटना घडून चार वर्षं झालीत आणि त्याच्यावर प्रेम करायला लागून वीस वर्षं) ते प्रेम विसरू शकली नाही. त्यानं हो म्हटलं असतं, तर ती काहीही करायला तयार झाली असती; पण त्याचा नकार आता तिनं मोठ्या मुश्‍किलीनं स्वीकारलाय. आजही तिची प्रेमभरली पत्रं, एसएमएस त्याला येतच असतात. त्याला तो प्रोत्साहन देत नाही; पण नाकारतही नाही. कुणी तरी आपल्यावर वेड्यासारखं प्रेम करणारं
या जगात आहे आणि तिला आता आपल्याकडून कसलीही अपेक्षा नाही, हा त्याच्यासाठी जपून ठेवावा असा ठेवा आहे.

इथं चांगलं-वाईट, नैतिक-अनैतिक असा काही विचार नाही. फक्त प्रेमाच्या दोन कहाण्या आहेत. "जब वी मेट' या सिनेमात जसं करिना शाहीदला सांगते, "जब कोई प्यारमें होता है तो सही गलत नही होता, बस प्यार होता है.' तसं आहे हे. माणूस एकदा प्रेमात पडला, की आपण चुकीचं करतोय, याचे परिणाम काय होतील हा विचारच नसतो. असतं ते निखळ, चिरंतन प्रेम.

- आरती कदम
arati.kadam@esakal.com

moongazer said...

to attain such non attachment one would have to be so out of the realms of maaya. thanks for the wonderful lines.

moongazer said...

to achieve this state of love and non attachment we have to be out of the realms of maaya. thanks for posting this. I chanced upon your blog while searching for Amrita Pritam and her love Emroz.